Het zomert in Björköby!

Sommarlov! Tien weken lang hebben de kinderen vakantie. De pubers slapen uit. Moseo stuitert de dag door. Hij is opgewekt en blij. Dat het gebrek aan structuur ook voor chaos zorgt, nemen we erbij.
We hebben een enorm droge junimaand gehad. Af en toe was er het verbod om te grillen (brandgevaar). We moesten ook zuinig zijn met water.
Het is 3 juli nu, en we hebben onze eerste regenbuien gehad. Het groen leeft op.

Yun en Moseo gingen de eerste week van de vakantie op kamp met de UV Scouts. Toen we hen aan het eind van die week ophaalden, waren ze moe en vuil. Het was dus een goed kamp. 😉

We vierden Midsommar in het dorp. Daarna vierden we ook nog eens de verjaardag van een fijne vriend.

 

Ondertussen moet er ook gewerkt worden!
Vorig jaar kon ik rustig aan mijn bureau gaan zitten, schrijven, schrappen, vertalen.
Dit jaar is dat anders omdat Han nu buitenshuis werkt. Soms is het schipperen en schuiven. Aan het eind van de zomer zullen we zien of alles gelukt is. 🙂

Vorige week moesten we naar Stockholm. Onze drie koters hebben namelijk een nieuw paspoort nodig. We maakten van de nood een deugd en boekten twee nachten een stuga op Värmdö, een half uurtje buiten Stockholm.
Conclusies:
* We vinden het hier, in Björköby, een stuk mooier en rustiger.
* In vergelijking met de stuga die we huurden, is ons vakantiehuis een kasteel! (Bovendien deed de eigenaar heel onaardig en was het huisje vies. Hier en daar een kruimel vinden we echt niet erg, maar een smerige koelkast, vuile wasbak en lange haren overal, dat was er toch over!)
* Er loopt (rijdt) veel volk rond in Stockholm. Na twee dagen hadden we daar genoeg van.

Maar de paspoorten zijn aangevraagd, we hebben toch een paar mooie plekjes ontdekt en we hebben heerlijk middeleeuws gegeten. Bovendien hebben we het Vasamuseet bezocht.

 

En nu zijn we weer thuis.
Moseo staat een uur onder de douche (want het heeft geregend, mama, nu mag het weer!)
Yun spreekt af met schoolvriendinnen.
Nathan draait cd’s, zingt mee en geniet.

Straks komt Han thuis van zijn ochtendshift bij de hemtjänst.
Vanmiddag kook ik (Romeinse steak met frietjes) voor ons gezin én voor onze nieuwe gaste!
De volgende tien dagen coach ik haar bij het schrijven.
Tussendoor moet ik nog een nieuw verhaal schrijven en een boek vertalen.

De zon schijnt.
We doen het gewoon!

Het leven zoals het is: met hier en daar een valkuil.

Het is lente in Björköby!
In april keken we de knoppen bijna uit de bomen, zo lang leek het te duren voor de lente wilde komen. Maar als het eenmaal begint, is het niet meer te stoppen!
De maand mei bracht stralend zomerweer, tien dagen lang. We aten in de tuin, haalden de BBQ van stal, liepen in korte broek en op blote voeten.
Vorige week toonde de natuur dan weer dat wij geen barst te zeggen hebben over de weersomstandigheden. Het werd met moeite 8 graden, de lucht bleef grijs en het ging regenen. Dat was eigenlijk maar goed ook, want de grond was (en is) behoorlijk droog.
De voorbije twee dagen kwam de zon terug piepen. Han maakte van de gelegenheid gebruik om een kant van het huis al te schilderen.

13241400_10208941432473594_5911525982622351952_n13239456_10208941432113585_2943216322954529637_n

De maand mei was spannend voor ons gezin.
Het eerste deAuteurs-duo kwam met een beurs naar Björköby. Daar konden jullie alles over lezen in de vorige berichten.
Han ging voor het eerst zelfstandig op pad voor de hemtjänst (thuiszorg) en deed (en doet) dat goed en met plezier.
Moseo kreeg de resultaten van de nationale testen. Kinderen in Zweden doen dit soort examens in jaar 3, 6 en 9 van de grundskola. Een paar dagen geleden hoorden we op school dat Moseo voor elk onderdeel geslaagd was, en dan nog met goede punten ook.
De pubers doen het goed. Af en toe flipflappen ze erop los, zoals alle pubers dat wel eens doen, maar ze groeien en leren en zijn hier thuis.

En toch had ik het de voorbije weken heel erg lastig.
Als freelancer ga ik voortdurend op zoek naar nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen. Natuurlijk doe ik dat omdat het belangrijk is voor het gezinsinkomen. Maar er is nog een andere reden. Ik wil weten wat ik kan. Ik wil mezelf bewijzen dat ik iets waard ben. (En als ik heel eerlijk ben, doe ik sommige dingen ook om aan anderen te bewijzen dat ik iets waard ben.) Daar zit nu precies de valkuil!
Een poosje geleden zag ik een vacature van een Amerikaans, niet nader te noemen ondertitelbedrijf. Mijn nieuwsgierigheid was groot. Ik heb nooit leren ondertitelen, maar wilde het altijd al eens proberen. Ik greep mijn kans en werd uitgenodigd om mee te doen met een test. Om een lang verhaal kort te maken: die test ging goed. Test 2 ging ook prima. En toen had ik plots een contract. Dat contract was erg prettig voor mijn zelfvertrouwen (zie je wel dat ik iets kan!) en voor wat een ander van mij zou kunnen denken (jaja, ik heb dus ook een contract bij X).
Verder was dat contract eigenlijk nergens goed voor.
Ik merkte dat ik minder tijd zou overhouden voor mijn ander vertaalwerk (dat ik graag doe, ook zonder dat ik er enige sociale status mee verwerf).
Ik merkte dat de verhalen niet meer kwamen.
Ik merkte dat ik geen tijd meer had (maakte) voor mijn gezin.
Ik merkte dat mijn zelfvertrouwen, dat heel even groter was geweest, in snel tempo compleet verdween.

En toen zei mijn lief wat ik zelf ook dacht: hiervoor zijn we niet naar Zweden verhuisd.

Een uur later liet ik Amerika weten dat ik niet langer voor hen kon werken.
De opluchting was enorm.

Ambitieus zijn is prima. Soms ontdekt een mens wonderbaarlijke dingen.
Ik heb ontdekt dat de combinatie van schrijven, vertalen en coachen/organiseren heerlijk is. Het is een combinatie die me ligt.
De rest zal moeten blijven liggen, wat een ander daar ook van moge denken.

De voorbije week was een week van hoesten, niezen, snuiten en snotteren.
Het was ook een week van nadenken en van beseffen hoe goed we het hebben.
Meer moet dat niet zijn.

SCHRIJVERSRESIDENTIE in BJÖRKÖBY (met deAuteurs): Kim Crabeels en Sebastiaan Van Doninck

Op 4 mei trokken auteur Kim Crabeels en illustrator Sebastiaan Van Doninck in alle vroegte naar de luchthaven van Charleroi. Daar stapten ze op het vliegtuig naar Kopenhagen. Van daaruit reisden ze…

Bron: SCHRIJVERSRESIDENTIE in BJÖRKÖBY (met deAuteurs): Kim Crabeels en Sebastiaan Van Doninck

Een boel te vertellen…

Wanneer vrienden je mailen om te vragen waarom je niet meer blogt, wordt het hoog tijd om weer eens een berichtje te posten. 😉

De tijd vliegt, ook in dit heerlijke land.
Hoe intens we ook van ons leven genieten, toch kunnen we niet altijd ontsnappen aan pijn en verdriet. Vorige maand moesten we afscheid nemen van mijn zus Marijke. Dat doet veel zeer. Nog steeds. We zagen elkaar weinig, maar we wisten van elkaar dat we er waren. Voor een dergelijk verdriet kan zelfs Zweden ons niet behoeden. We merken wel dat we, sinds we hier wonen, een hechter gezin zijn geworden. De fijne dingen delen we, de moeilijke dingen ook. We dragen elkaar, en dat voelt ongelooflijk goed.

De voorbije maand gebeurde er weer een heleboel.
Yun deed twee keer een week PRAO (praktijkstage). De eerste week werkte ze in de plaatselijke horeca. En wat deed ze dat (zoals we ook verwacht hadden 😉 ) enorm goed en gedreven. De tweede week werkte ze in de kinderopvang. Niet echt iets voor haar, hadden we op voorhand gewaarschuwd. Helaas bleken we daarin bevestigd te worden. Ze vond de kinderen wel lief, maar meer ook niet. Volgend jaar heeft ze opnieuw twee weken PRAO. Ik ben nu al benieuwd naar haar keuzes!

Nathan zit nu in zijn laatste jaar van de grundsärskolan. (Buitengewoon lager onderwijs 7-16)
In augustus gaat hij naar gymnasiesärskolan (16-20). Hij gaat dan naar het programma economie-handel. Bij het gesprek op school, eerder deze weken, deden we een erg prettige ontdekking. Nathan zit dan wel in het buitengewoon onderwijs, toch zal hij in het gymnasie een aantal uren per week les hebben met de leerlingen van het gewone gymnasie. De leerkracht van de särskolan zit dan achteraan in de klas. Als een van haar eigen leerlingen hulp nodig heeft, springt zij bij. Inclusie op topniveau, vind ik dat!

Moseo heeft nationale proef dit jaar. De kinderen hebben dat in jaar 3, 6 en 9. (Yun heeft dus volgend jaar zo’n proef.) Af en toe vertelt ons klein konijn dat hij een deel van de proef gehad heeft. ‘Ging wel goed, hoor!’ zegt hij steeds met een brede glimlach. Of dat ook zo is, moeten we nog van de juf vernemen.
Voor zijn schrijfopdracht moest hij over het onderwerp ‘water’ schrijven. Ik vroeg vol interesse wat hij dan allemaal geschreven had. Hij vertelde me vurig over een grote zee, ging toen verder met monsters, techniek enzovoort. Bezorgd vroeg ik hem of het dan wel voldoende over water ging, want dat was de opdracht. ‘Ik heb je toch verteld dat het een GROTE zee was, mama? Ik neem aan dat daar water genoeg in zit.’
Diepe zucht. Hopelijk denkt fröken Åsa er ook zo over.

Het grootste nieuws komt van Han!
Na heel wat sollicitatiebrieven (die niets opleverden) bezocht hij ook een paar speeddates van de arbetsförmedlingen, oftewel de Zweedse VDAB. Daar kon hij persoonlijk zijn cv afgeven en hier en daar een gesprek voeren. Al snel werd duidelijk dat er veel invalkrachten in de zorg werden gezocht.
Vorige week is Han dus begonnen in de hemtjänst (thuiszorg). Hij voelt zich er als een vis in het water. Zijn taken zijn gevarieerd. En zijn uren ook. Dat is weer even wennen.
We zijn blij dat hij een job gevonden heeft die hem ligt.

Ik werk stevig door. De boekvertaling waaraan ik werkte, liep vertraging op. Veel vertraging. Met verdriet is creatief zijn verdomd moeilijk, heb ik gemerkt. Stapje voor stapje probeer ik nu de achterstand in te halen. Als freelancer moet ik bovendien ook steeds vooruit denken. Wat na de boekvertalingen? Wat na de educatieve kinderboeken die ik aan het schrijven ben?
Daarom deed ik een poos geleden mee met een online test bij Netflix. Na een paar weken kreeg ik te horen dat ik naar test twee mocht. Ook die bleek goed te zijn. Deze week tekende ik mijn contract. Binnenkort mag ik dus ook gaan ondertitelen.

Volgende maand is ons vakantiehuis een schrijversresidentie. Maar daar schrijf ik later over. Te veel is te veel. 😉

 

Februari zonder sneeuw

Februari is het alweer.
Na een heerlijk witte maand, is de sneeuw ook bij ons bijna weg. Hier en daar ligt nog een vlekje wit, maar meer is het ook niet.
De temperaturen schommelen rond het vriespunt, af en toe piept de zon tussen de wolken door en krijgen we er een paar graden bij.

12644787_10208055091075613_7733917272536546457_n

Een jaar geleden was alles nog zo ontzettend nieuw.
We merken nu elke dag weer dat een heleboel dingen gewoon zijn geworden. Niet saai gewoon, plezant gewoon.
We kennen de leerkrachten op de scholen van onze kinderen. We weten wat er van ons verwacht wordt op ouder- en andere gesprekken.
In het dorp leren we steeds meer gezichten kennen.

Nathan wordt rustig maar gestaag voorbereid op een iets hoger leerniveau. Elke week krijgt hij extra wiskunde, Engels enzovoort. Zo kan hij eind augustus gewoon aansluiten bij de groep die het eerste jaar gymnasiet särskolan start.
Yun heeft binnenkort haar eerste stageweken. Waar in België ook wel eens zoiets als ‘snuffelstage’ wordt geregeld, verloopt dat in Zweden toch net iets anders. De kinderen van het achtste jaar worden aangemoedigd om zelf naar stageplekken te zoeken en alles te regelen.
Yun doet dit semester een week stage bij de plaatselijke B&B/catering én een week op de förskola (kinderen van 1-6 jaar).
Ze zal mogen werken! Op die manier kunnen jongeren ervaring opdoen in diverse sectoren, en weten ze waaraan ze beginnen bij het kiezen van een studierichting.
Moseo voelt zich thuis in zijn klas, hebben we de indruk. Zijn beste schoolvrienden zitten een groep lager, maar aangezien de school maar 30 leerlingen telt, maakt dat erg weinig uit.
Vanochtend is hij bij een klasgenoot thuis chocoladebollen gaan maken. Daar trakteren ze volgende week op, in de klas.

Han is volop op zoek naar werk nu. Een beetje dubbel is dat wel, omdat hij ook heel veel studiewerk heeft, én mijn boekhouding en nog veel meer doet.
Hij volgt nu ook bedrijfseconomie. Dat doet hij heel goed! (Natuurlijk 😉 )
Ik heb net een eerste boek (van 4) vertaald. Het volgende ligt al te wachten. Daar begin ik morgen aan.
Bovendien heb ik een manuscript ingediend en zijn er weer een paar kinderboeken van mij op komst.

Binnenkort komt er meer nieuws.
Over een heerlijke schrijfweek waarin ik iemand, hier ter plaatse, mag coachen.
Over de schrijfbeurs van deAuteurs die vorige week werd uitgereikt.
Over nieuwe projecten, en borrelende inspiratie.

Tijd voor fika nu!

Joke

Kerst, een vakantie die plots geen vakantie meer was, thuiskomen en de Finnen

20 december vierden we Kerst. Een beetje te vroeg, zou men kunnen zeggen. Toch was het een heel bewuste keuze. Op 23 december zouden we naar België vertrekken en een paar dagen later naar Nederland, om daar de feestdagen bij familie door te brengen. Prima.
Maar ondertussen zijn we alle vijf zo thuis in Zweden, dat we toch wat verdrietig werden bij de gedachte om Kerst hier te moeten missen.
(Ik moet erbij vermelden dat Zweden echt het meest ongelooflijke Kerstland is!)

Een paar dagen voor ons feestje mocht ik meezingen met het kerstconcert van ons kerkkoor. Eerst zongen we in ons eigen dorp, Björköby. Een paar uur later herhaalden we het concert nog een keer in Nävelsjö, een dorpje dat een half uurtje van ons vandaan ligt.
(Met dank aan Ellen voor de foto, die in Björkö Kyrkan genomen is!)
12373254_423606761168930_6252157713650533787_n (1)

We vierden op 20 december Kerst zoals we dat in Nederland en België ook deden. Gewoon lekker samen. Met gourmet. Aangezien de slagers hier geen kant en klare gourmetschotels verkopen, maakten we alles zelf. Het heeft ons nog nooit zo goed gesmaakt!
De kinderen kregen ook alledrie een kerstcadeau (waar ze erg blij mee waren).

Op 23 december stapten we om kwart over vijf ’s ochtends in de auto. De reis verliep voorspoedig. We hadden verrassend weinig plaspauzes nodig. 😉
Om half negen ’s avonds stonden we voor de deur van zus Tineken en schoonbroer Filip.
Hun gastvrijheid is keer op keer hartverwarmend.
24 december gingen we aperitieven bij de meter van onze Moseo, en haar gezin. Dat hij Murielle graag ziet, is wel duidelijk. 🙂
481149_10207774282415572_6921648575298788149_n

’s Avonds vierden we Kerstavond met Tineken, Filip en de kinderen, en met mijn ouders, oma en opa Hofstade (en dat blijven ze, ook al wonen ze nu in Aalst). We hadden een heerlijk gezellige avond samen, met verrukkelijk eten, klaargemaakt door chefkok Filip, aka nonkel Pipo.

Op Kerstdag zelf was het alweer feest voor Moseo. We gingen op bezoek bij zijn beste vriend Quinten. Ze zijn al boezemvrienden sinds ze 2,5 zijn, en daar verandert 1300 km niets aan, hebben we gemerkt!
(Met dank aan Nathalie voor de foto!)
10307404_10207873465225584_598092899812271848_n

Tweede Kerstdag was de dag van het grote familiefeest in België. Ik was vooral blij dat ik na een jaar zus Marijke kon vastpakken. Dat is een straffe madam. En we hebben de voorbije maanden samen zowaar een kinderboek geschreven. Heel tof was dat. Ik hoop dat we binnenkort de cover kunnen onthullen!

Die avond zouden we na het feest nog even afscheid nemen van mijn ouders. En toen kwam er een telefoontje uit Nederland. Oma Kapelle was overleden. Oma Kapelle is een oma van Han. De superoma van onze kinderen dus. Ze mocht bijna 94 worden. De reis naar Nederland, de ochtend hierna, verliep dus in een heel andere stemming dan voorzien.
Die dag hadden we ook nog een familiefeestje met een aantal Nederlandse familieleden. Dat voelde best vreemd, in deze omstandigheden.
De eerste twee dagen sliep onze Yun bij oom Derk en tante Claudia en onze nichtjes Marloes en Annemijn. Ze heeft daar altijd een bed klaarstaan. Heel gastvrij. Wij slapen dan met onze jongens bij de ouders van Han thuis. Een regeling die prima werkt.

In plaats van op 28 december naar huis te rijden, werd dat een stuk later.
Op 2 januari was de uitvaart van oma. Natuurlijk is elk afscheid pijnlijk, maar toch had iedereen er vrede mee. Niet iedereen kan zo’n gezegende leeftijd halen. Ze heeft van haar leven genoten. Voor haar was het goed zo, en dus voor ons ook.

De dagen voor de uitvaart waren bijzonder heftig voor ons gezin. Een puber met ASS kan maar een beperkt aantal onverwachte omstandigheden aan. Het werden dus dagen vol boosheid en huilbuien. Voor deze extra dagen hadden we via Airbnb een huisje in Brouwershaven geboekt. Op die manier konden we al dat verdriet een beetje in goede banen leiden (met wisselend succes 😉 ).

Na de uitvaart reden we naar Duitsland. Daar overnachtten we in een in alle gauwte geboekt pension. De ochtend erna stapten we in de auto met maar een doel: NAAR HUIS.
Ik kreeg mijn instructies van de achterbank. Een kilometer voor de Zweedse grens, ergens op de Öresundbrug, moest er een andere CD in de CD-speler. Bij het passeren van de grens zongen de drie kinderen luidkeels mee met Måns Zelmerlöw en zijn Heroes. Het ruziemaken werd minder. En toen we na een groen Skåne de eerste sneeuw van Småland zagen, was de vreugde compleet.

Thuisgekomen bleek dat de buren ons pad hadden vrijgeschept.
Vriendin Nele had ons huisje, Källäng, in orde gemaakt voor de Finnen die het vanaf zondag geboekt hadden. Buurman Erik had hen de sleutel bezorgd. Buurvrouw Ellen had heerlijke verse oliebollen voor ons gebakken die we dezelfde avond nog konden opsmullen.
Zo thuis. Zo thuis.

En nu zijn we weer aan het werk.
Han moet donderdag een opdracht voor school inleveren. Ik moet een boel achterstallig werk inhalen.
Dat zal lukken.

Kerst

DSC_0045.JPG

Bijna een jaar wonen we hier nu. De maanden zijn voorbij gevlogen. Een schooljaar werd afgesloten, een nieuw schooljaar werd begonnen. En nu is het bijna Kerst.
De voorbije maanden gebeurde er weinig en veel. We zijn hier thuis, sommige dingen worden heel gewoon, en dat vinden we eerlijk gezegd heerlijk.

Moseo gaat elke woensdagavond naar de pingis. Pingis is pingpong. Voor een kereltje met een niet zo denderende motoriek is pingpong een hele uitdaging. Maar zoals bij zo veel dingen, geldt ook hier: motivatie is het halve werk. En gemotiveerd is hij!
Elke week heeft hij op school hoornles. Hij oefent vlijtig, al durft hij wel eens een dagje over te slaan, als we er niet op letten. 😉 Ik vind het nog steeds een wonder dat hij uit dit mooie instrument klank kan halen. Mij lukt het niet.

Maandag was Moseo Pepparkaksgubbe (peperkoekenmannetje) in de Luciatåg, hier in Björkö Kyrkan. Wat deed hij het goed! Alle kinderen zongen met vuur. Het was een bijzondere belevenis.

Yun gaat meestal op een ontspannen manier naar school. Behalve als er proeven zijn. Dan flipflapt ze door het huis, siddert en beeft, kondigt aan dat ze een F zal halen en slaat wel eens met een deur te veel.
Eindresultaat van de hösttermin: goeie resultaten. Geen F. Wij wisten dat al. Gelukkig gelooft zij het nu ook. We zijn zo fier op haar!
Ze is nog op zoek naar een sport die haar ligt. Het tennissen viel haar hier niet zo mee. Daarna ging ze een paar keer mee naar de pingis. Maar ook dat beviel niet. We zullen zien wat het nieuwe jaar brengt.

Ook Yun zong op maandag Lucia, maar dan samen met haar schoolkoor en de koren van twee andere scholen. Jammer genoeg konden we dus niet allebei alles horen. Han ging naar Yun luisteren en hoorde dat het goed was. Ik ging met Nathan naar Moseo luisteren.

Nathan heeft de tijd van zijn leven. Hij heeft de rust van zijn vertrouwde klasje, de leerkrachten, de warmte en de bescherming. Tegelijk krijgt hij ook elke week extra matte (wiskunde) en engelska (Engels), zodat hij volgend schooljaar een niveau hoger kan instromen. Er wordt een beroep gedaan op zijn kunnen, en hij groeit ervan. (Geestelijk én lichamelijk, onze beer is de 1.90 gepasseerd!)
In het nieuwe jaar willen we ook wat meer gaan inzetten op zijn vrijetijdsbesteding. Zoals bij veel kinderen en jongeren met autisme is dat voor Nathan lastig.

Han en ik waren begonnen met school. Ondertussen ben ik daar weer mee gestopt. Als kostwinner is het te belangrijk om me op het werk te focussen. Ik kon het studeren er simpelweg niet bij hebben.
Han doet het schitterend. Hij studeert Zweeds en maatschappijleer, en begint in januari zelfs aan een module boekhouden. Bovendien houdt hij nauwgezet mijn boekhouding bij. Zalig is dat!
De voorbije maand heeft hij nog heel veel snoeiwerk in de tuin gedaan. Het grasmaaien is voorlopig voorbij, al wil het ook hier nog niet echt winteren.
Ik heb het druk. Als freelancer ben ik blij met elke nieuwe opdracht. (Nu ja, met bijna elke nieuwe opdracht 😉 ) en besef ik dat het soms erg veel is (zoals nu!), en dat er ook weer een tijd van te weinig kan komen. Ik mag een erg mooie reeks boeken vertalen, schrijf daarnaast ook nog een boel leesboekjes voor een educatieve reeks en begeleid een heel fijne auteur bij het schrijven van haar debuutroman. Bovendien coach ik online een aantal schrijfcursisten.

Ons vakantiehuis, Källäng, raakt al aardig volgeboekt voor volgende zomer. Wie wil boeken, moet dus snel zijn, zeker in schoolvakanties. Buiten de schoolvakanties is er nog veel mogelijk.

Het is goed hier.
We genieten van Zweden, van elkaar, van de rust die we alle vijf zo nodig hebben.
Zaterdag zing ik met ons kerkkoor Julkonsert.
Zondag vieren we, lekker onder ons, al een beetje Kerst.

De herfst is een cadeautje

Wat is het hier prachtig! We worden de laatste tijd vaak verwend met temperaturen van 2 tot 12 graden, een helderblauwe hemel, weinig regen, een zee van blaadjes in de mooiste kleuren…
Het is onze eerste herfst in Zweden, en we genieten er met volle teugen van.

DSC_0057 DSC_0058 DSC_0069

De kinderen hebben de eerste twee maanden van het nieuwe schooljaar alweer achter de rug. Op dit moment genieten ze van de herfstvakantie, höstlov, hier ook läslov genoemd. Als je een vakantie een leesvakantie noemt, ben je pas echt leesbevorderend bezig. Dat is iets waar ik heel blij van kan worden.
Nathan gaat als een trein. Hij heeft een wat hoger leerniveau dan zijn klasgenoten. Volgend jaar gaat hij als enige van zijn klas naar gymnasiesärskolan. Daarom krijgt hij nu elke week extra matte (wiskunde), zodat hij goed voorbereid is. Hij zegt dat het zijn favoriete vak is. Dat heeft hij overduidelijk van zijn vader! 😉
Natuurlijk is hier ook de nodige bureaucratie. De diagnose van Nathan moet herbekeken worden, we rennen van hot naar her voor gesprekken met psychologen, sociale diensten enzovoort. We nemen het er met plezier bij. Ons Zweeds wordt er beter van, de meeste mensen zijn ongelooflijk vriendelijk, en onze zoon wordt nog beter omkaderd.
Yun doet het hier ongelooflijk goed. Ze studeert, sport, gaat naar de Scouts en praat sneller Zweeds dan haar schaduw.
De ruimte hier, het doet haar en het hele gezin deugd.
Moseo was de enige die tot voor kort wat worstelde. Hij maakt niet snel vrienden, maar de vrienden die hij heeft, zijn er voor het leven, hebben we de indruk. Nu ook hij goed Zweeds praat en begrijpt, groeien zijn sociale contacten. Vorige week had hij voor het eerst een vriendje van school op bezoek.
Wat hebben ze genoten, die twee gekke jongens! Ze bouwden kastelen met lego, speelden (te lang natuurlijk) op de Wii en bakten pannenkoeken. Binnenkort is Moseo jarig. We weten wie er zeker op zijn feestje mag komen.
11074724_10207417384373344_2288275291821597747_n

Han is meer en meer Johannes. Iedereen noemt hem hier zo, dus het begint te wennen. 😉
We zijn vaak met z’n tweetjes thuis. Zalig.
Thuis werken is op deze manier echt fantastisch. Jarenlang heb ik ervan gedroomd om van mijn pen te kunnen leven. En hier kan dat.
Op dit ogenblik ben ik bezig met een hele reeks kinderboeken in opdracht. Ik mag bovendien een erg mooie boekenreeks vertalen, coach meerdere auteurs en begeleid manuscripten.
En gisteren kon ik eindelijk een nieuw project bekendmaken:
12189406_10207441940387229_2497965638933134697_o
Han is ondertussen de rots in de branding. Het huishouden loopt op rolletjes, mijn boekhouding is in orde, de kinderen zijn dolgelukkig met ouders die zo vaak thuis zijn, en een papa die met alles helpt.
Dat zal vanaf volgende week een klein beetje anders worden.
Han en ik beginnen namelijk Svenska som andraspråk. Voor mij is dat een avondje per week. Han vliegt erin met 3 dagdelen en een avond. Dat wordt studeren!