Joke met twee zussies naar Zweden DEEL II

Zweden is echt niet duur. De alcohol betaal je wel wat meer dan thuis. Dus had ik (voorzienig als ik ben 🙂 ) een vaatje Colruytwijn meegenomen. Onze eerste avond nestelden we ons in de gezellige keuken. Met een glaasje wijn. Tintin verraste ons met een cadeautje. Mie Pipi en ik kregen elk fantastische, warme … kijk zelf maar!

In Zweden draagt niemand binnenshuis schoenen. Een prettige gewoonte is dat, vind ik. En voor degenen die net als ik niet graag kuisen: je huis wordt minder snel vuil, echt waar!

De nacht was verkwikkend.
‘Slaap jij maar naast ons Tin,’ had Mie Pipi in België al streng beslist. ‘Dat heb ik in onze kindertijd al genoeg gedaan. Ik heb ruimte nodig!’ (Wat ze daar nog precies bij vertelde, schrijf ik hier niet. Lijkt me veiliger. Voor mijn eigen gezondheid en zo. 😉 )
We sliepen in de grootste slaapkamer (en we kwamen erachter dat die kamer IDEAAL is als kinderkamer. Dit of volgend jaar komt daar ook nog een stapelbed, een doorgroeibedje enzovoort te staan. Plaats genoeg)!

Op een zeer schappelijk uur zaten we gezellig aan de ontbijttafel.


Wist je dat de koffie in Zweden nog veel beter smaakt dan in België? ’t is echt waar!

We inventariseerden wat we nodig hadden en reden naar Jönköping. Jönköping is een grote stad met onder andere een uit de kluiten gewassen Ikea. Daar kochten we verschrikkelijk veel. Een donsdekenovertrek in de aanbieding (prachtig ding, groen met gebroken witte streepjes, supermooi!), extra kussens, onderzetters voor potten en pannen (in onze familie ‘barrekes’ genoemd), lampen en lampenkappen, badmatjes enzovoort enzovoort. Af en toe liet ik ook iets liggen wegens ‘niet echt verschrikkelijk direct nodig’. Die dingen kochten de zussies dan. Wat hebben we fijne cadeautjes gekregen voor Hullerombullerhuset. Een kookwekkertje, ovenwanten, wijnglazen … Merci zussies!
Ik wilde ook al een dubbel bed bestellen. De Ikea levert aan huis, dus dat is gemakkelijk. Maar de levertijden waren me iets te ruim. Vijf werkdagen, tja, die tijd hadden we niet meer. We beslisten om dichter in de buurt van Björköby een bed te kopen, bij een plaatselijke beddenwinkel.

En wat doet een mens als hij uitgeshopt is?
Precies:

Tijdens het aanschuiven voor onze köttbullar werden we trouwens aangesproken door een Nederlandse mevrouw. Zij woont al jaren met veel plezier in de regio, met haar Zweedse man. Ondertussen is bijna de hele familie geëmigreerd. Achttien van haar familieleden hebben de voorbije jaren de stap gezet.

Zelf hadden we deze dag geen tijd om Jönköping te bezoeken. Het is nochtans een boeiende havenstad, zeker de moeite waard om eens rond te kijken.

We kwamen echt thuis in Hullerombullerhuset. Het huis al wat inrichten met de nieuwe spullen, was een feest!


Wat er nu staat, is een mengelmoes van gekregen en gekocht, van nieuw, oud en heel oud … heerlijk!

Ons huis staat in een schitterende omgeving. De eerste avond hadden we niet genoeg fut meer om nog op verkenning te gaan. De tweede avond moest het dan wel gebeuren. Het schemerde al stevig, maar we gingen moedig op stap. Drie heldinnen. Juist! Ons doel: Het meer. Twee kilometer wandelen. We zagen het meer gelukkig nog net (met wat moeite) liggen.

Maar de terugweg was écht donker!
Af en toe hoorden we aparte geluiden, waar we wat lacherig over deden. Maar achteraf moesten we elkaar wel toegeven dat we ‘m een beetje geknepen hadden. Een eland, een wild zwijn, prachtige beesten. Maar ik kom ze niet graag in het pikkedonker tegen.
Tot zover onze heldendaden van de eerste volledige Zwedendag.

 

Volgende keer DEEL III

Advertenties

Joke met twee zussies naar Zweden

We hebben er lang naar uitgekeken. 29 september was het eindelijk zover.
Zus Tineken (oftewel Tintin) kwam met haar bagage bij ons thuis aan. Eén reistas per persoon, dat hadden we afgesproken. Want verder moest de auto vol (en hij was ook vol, geloof me) spullen voor Hullerombullerhuset.
We stapten onze auto in, Tintin moedig aan het stuur, en karden met een vlot gangetje naar Westmalle.  Een tussenstop dus, bij zus Marijke (oftewel Miepipi).

Na een erg wakkere nacht (Lieselot, je moeder ’s nachts nog sms-jes sturen is prima, maar NIET als ik naast haar probeer te slapen!) waren we erg vroeg weer op. Flink van ons! 🙂

Om vijf uur zaten we al in de auto. En de sfeer zat er al direct goed in. Drie zotte zussen in één auto, ’t is een ervaring!
Toen de grote ontbijthonger kwam, zaten we al een flink eind in Duitsland.

En toen we uiteindelijk bij de boot in Puttgarden aankwamen, was het nog maar middag. Ongelooflijk!
De drukte die we gewoon zijn van de zomervakantie is in september een stuk minder. Natuurlijk pendelen er mensen tussen Duitsland en Denemarken, maar dat is niet te vergelijken met de hordes toeristen die in juli en augustus een plek op de boot willen. Niet aanschuiven dus, maar even wachten op de volgende boot, de Prinses Benedikte, en hup naar Denemarken.

Schitterend weer hadden we! Het panoramadeck was van ons. 🙂
En toen we drie kwartier later Denemarken in reden, voelden we ons al bijna in Zweden.

Mie Pipi verheugde zich op de Öresundbrug. Na een uurtje rijden, begon bij mij een donkerbruin vermoeden te rijzen. En ja hoor, Germaine, de GPS, was druk bezig ons de andere kant op te sturen, richting de overzet van Helsingör. Oftwel: een HanHan is altijd beter dan een TomTom, alleen was de HanHan thuis gebleven.
Maar niet getreurd, we reden moedig verder naar de tweede boot.
Nu ja, niet iedereen bleef even moedig wakker!


Ook op boot 2 moesten we niet langer dan 5 minuten wachten. En een half uur later waren we eindelijk in Zweden, jipie!

In Zweden schieten de kilometers altijd wat minder op. Gelukkig kun je in minder schitterende landen terechtkomen. Vooral in de valavond (want dat werd het al snel) keken we reikhalzend uit naar elanden. Er was ons verteld dat ze zich in deze periode zowat op een presenteerblaadje komen aanbieden. Niet dus!
We lieten het niet aan ons hart komen en zongen heel ons liedjesrepertoire (voor de broers en zussen die thuisbleven: je weet wel; voor de neefjes en nichtjes: inderdaad, jullie zouden het verschrikkelijk genant gevonden hebben, dat hoort ook zo. 🙂 )

Het werd later. Niet erg laat, maar laat genoeg om stilaan graag  op onze bestemming aan te komen.Tintin en Mie Pipi keken me af en toe vragend aan. Maar ik herkende de weg niet. Eerlijk gezegd herken ik de weg zelden of nooit. Thuis heb ik Han, en dit keer had ik … juist, Germaine! Die idiote GPS had wel een voorliefde voor binnenbaantjes. Het ging dus traag vooruit, maar we hebben wel prachtige Zweedse bossen doorkruist.

Acht uur. Björköby. Heerlijk!
De sleutel paste gewoon op het slot.
De keuken voelde gelijk als thuis.

 

(Volgende keer deel 2)