Het plezier van zelf dingen maken…

Heel erg handig ben ik niet. Nu ja, dat is me wel eens verteld, en als iets vaak genoeg gezegd wordt, ga je het geloven.
Maar af en toe gaat het kriebelen. Dan wil ik dingen maken. Met mijn eigen handen.
Ik ben niet gemaakt voor gebruiksaanwijzingen (want als ik zin heb om te lezen, neem ik wel een goed boek! 😉 ) Je begrijpt dan ook dat er wel eens iets mis gaat, met dat bijzondere proces van creatie.

Vorige zomer besloot ik om, voor de allereerste keer, zelf confituur te maken. Natuurlijk had ik geen flauw benul van de werkwijze. Daarom belde ik, vanuit Zweden, naar mijn moeder. Moeders zijn een beetje als gebruiksaanwijzingen. Ze bieden veel goede raad, maar ik ben niet altijd geduldig genoeg om ernaar te luisteren. Gelukkig wilde mijn moeder me uitleggen wat me te doen stond. En het resultaat mocht er zijn.
IMGP0525

Ik schrijf zelden de uitleg op (want als ik wil schrijven, schrijf ik wel een goed verhaal! 😉 ). Het gevolg is dus dat ik volgende zomer gegarandeerd opnieuw naar mijn moeder moet bellen met dezelfde vraag. Ik hoop dat ze dat niet vervelend vindt.

Confituur was een goed begin. Maar ik wil meer!

De voorbije maanden zag ik op Facebook prachtige mutsen verschijnen. Ze waren gehaakt. De mutsen hadden zelfs een naam. Myboshi!
Toen een verre buurvrouw aankondigde dat ze de geïnteresseerden wel wilde leren om die mutsen te haken, hapte ik dus direct toe. Haakcursussen zijn ook een beetje als gebruiksaanwijzingen. Toch ging ik ervoor.
Dat het begin moeilijk was, is duidelijk te zien.
myboshi2 Eerst kreeg ik het warm, en vervolgens kreeg ik een hoofd als een boei. Het moge duidelijk zijn waarom ik gebruiksaanwijzingen mijd. Maar de juf van dienst deed het schitterend, het gezelschap was gezellig en het resultaat mocht er zijn.

Een dag later (1 dag, echt!) was de muts klaar.
mutsmoseo3 mutsmoseo2 mutsmoseo1

Ons kleinste ventje is er heel blij mee. En ik ook. 🙂

Mijn creatieve buien zorgden er ook voor dat een heleboel mensen zichzelf als leerkracht aanbieden (heel lief!), maar dan wel in Zweden (jezelf uitnodigen, oh, oh, foei! 😉 )
Antwoord aan allen: ik zal er eens over nadenken. 🙂

Dingen die nog op het programma staan:
* een tafel maken (een echte houten)
* leren plamuren
* kookles volgen bij Zweedse chef, Zweedse keuken

Maar voorlopig kruipt al onze creativiteit in het inpakken.
Nog twee weken tot Björköby.

dozen

Advertenties

Dozen, dokters en andere doldwaze dingen

Het inpakken vordert gestaag. De dozen staan overal, en vooral in de weg. Sommige zijn al gevuld, de rest is voor morgen, overmorgen, overovermorgen…
Ik probeer zoveel mogelijk overdag te doen. ’s Avonds studeert dochterlief voor haar laatste Belgische examens, en daar hebben we geen inpakdiscussies bij nodig.

Er zijn nog zoveel dingen waaraan we moeten denken. Welke verzekeringen zeggen we wanneer op? Wanneer schrijven we ons hier officieel uit en in Zweden in?
We rennen van dokter naar tandarts, maken nog snel een afspraak met de kapper (alsof ze geen kappers hebben in Zweden!) en gooien vervolgens in de vlucht nog een doos vol.

blog1blog2

Maar ook in Zweden wordt ondertussen niet stilgezeten. Terwijl wij hier lopen te stressen, zijn er in Björköby schatten van mensen die onze schuur onder handen hebben genomen. Sjouwen, slepen, ploeteren, ze deden het met de glimlach. Het resultaat mag er zijn. Zo kunnen we ons in 2015 direct op de grote werken, de isolatie van het hele gebouw enzovoort concentreren. Nog eens een heel grote dankjulliewel!

blog3 blog4