Een lenteweek!

1601085_10205819160978758_7212634173332029579_n

Wat hebben we deze week al van de zon genoten! Overdag wordt het gemakkelijk tien graden. De hemel is helderblauw met hier en daar een schapenwolkje, de lucht is fris. Vandaag hebben we daar extra van geprofiteerd door nog wat in de tuin te werken. Voor morgen wordt er sneeuw voorspeld. Stilletjes, en tegen beter weten in, hoop ik dat het zuiden van Zweden aan een nieuwe witte golf kan ontsnappen. Want hoeveel ik ook van de winter genoten heb, ik ben er nu klaar mee. Ik heb de lente gevoeld, de bloemen geroken… Hou mij nu nog eens tegen, zie! 🙂

Deze ochtend hebben we het hout besteld voor de vloer van onze schuur, die binnen een aantal maanden niet meer gewoon een schuur is, maar een heerlijk vakantieplekje. Ook andere benodigde materialen komen er aan. Die worden in één keer meegeleverd. De herstellingen aan onze afvoer zijn gebeurd, de gecementeerde vloeren zijn droog, we kunnen weer ongestoord doorspoelen. 🙂 En deze avond kwam een buur onze grote en kleine grasmaaier terugbrengen, helemaal hersteld (de grote) en opgekuist (de kleine).
Je leest het: opruimen, herstellen, schoonmaken… we zijn helemaal klaar voor de lente!

Deze week voelde ik ook een beetje boekenlente. Ik schrijf zes boekjes voor een educatieve uitgeverij, en mocht zelf ook Zweedse illustratoren suggereren. Boek 1 wordt geïllustreerd door Jan Van Lierde, boek 2 door Yoeri Slegers, niet Zweeds, wel goed. 🙂 Boek 3 wordt op dit moment getekend door Matilda Salmén. Ik ben met alledrie ontzettend blij! Ze zullen dat goed doen.

Waarschijnlijk is de lente ook al te voelen in Nederland en België, want onze eerste gasten komen eraan. De ouders van mijn sjoeke komen. Ze kennen de weg, Zweden is hen ondertussen al lang niet vreemd meer. Ik hoop heel erg dat ze een week met mooi weer krijgen. In elk geval zullen wij hen met open armen ontvangen.

Zijn we hier thuis?
We zijn thuis.

Advertenties

Een paar losse gedachten over anders en soms ook echt beter…

Af en toe krijg ik vragen van leerkrachten en toekomstige leerkrachten, over het schoolsysteem in Zweden. Daar schrijf ik met plezier nog eens een blog over.

Vandaag deel ik alvast een paar losse gedachten over Moseo.

Moseo, onze jongste die nu acht is, leert heel snel losse woorden Zweeds. Zijn juf en de elevasistenten van de school zijn dan ook onder de indruk van zijn grote woordenschat. Maar hij maakt nog maar nauwelijks zinnen, en heeft ook nog moeite om gesprekken te volgen. Een week of twee geleden hadden we oudercontact. De juf gaf aan dat ze meevoelde met Moseo en zijn weinige contacten met klasgenoten. Daarom had ze bij de rector aangevraagd of hij naar de Fritids mocht, de naschoolse opvang. Eigenlijk hebben we daar geen recht op. Dat zei ik haar ook. Als een van de ouders geen job heeft, gaan kinderen niet naar de fritids. Han is nog thuis, dus dat leek ons duidelijk. ‘Hij heeft nood aan vrienden, dus hebben jullie er wel recht op,’ zei ze. Punt basta. En twee dagen later kon Moseo naar de fritids. Drie dagen per week komt hij nu om halfvier thuis in plaats van tien over een. Hij leert nu elke dag meer. Hij is gelukkiger, en dat is fantastisch.

 

Gisteren mocht Moseo naar de prova-på-dag van de muziekschool. Het was een dag voor alle kinderen van 2-an van de Kommun. Hij probeerde de dwarsfluit, de elbas, de drums, trompet, trombone, gitaar, piano en alle instrumenten die ik nog vergeet. Uiteindelijk maakte hij zijn keuze. We mogen hem inschrijven voor Hoorn. Een eigenzinnige keuze voor een heerlijk eigenzinnig kind.

De muziekschool deelt medailles uit. Niet voor de sterren! Wel voor de volhouders. Kinderen die 150 dagen na elkaar oefenen krijgen een bronzen medaille en een eerste diploma.Enzovoort. Er wordt serieus mee omgegaan. Maar de inzet telt, niet hoe fel (en luid 😉) je schittert. Mooi vind ik dat.

En nog een kleine aanvulling: Moseo heeft het moeilijk om stil te zitten. Dat is altijd al zo geweest. En het verandert natuurlijk niet door naar Zweden te verhuizen. Maar zijn fröken stelt het alleen vast, velt er verder geen negatief oordeel over.
Bovendien heeft Moseo het moeilijk met fijne motoriek. Wanneer hij veel moet schrijven, blokkeert hij dan ook wel eens. De juf laat hem (en zijn klasgenoten) daarom af en toe op computer en iPad werken. Ter afwisseling. Niet ter vervanging dus! Hij ziet het in elk geval als iets leuks. En hij weet dat hij daarna weer rustig naar zijn bank moet om verder te schrijven, lezen, rekenen…

 

Een ander keertje meer over de andere scholen. 😄

Over nummers die niet komen enzovoort, enzovoort

 

Donnemilenfoto

(foto: ons strandje bij Donnemilen)

Twee maanden wonen we hier ondertussen. Wat zeg ik? Meer dan twee maanden. De tijd vliegt. Dat voelen de kinderen ook vaak zo. ‘Is het nu alweer weekend?’ vroeg Nathan zich vorige week nog verbaasd af. ‘De tijd gaat rapper dan ik erover na kan denken.’
Zo is het inderdaad. We zijn hier thuis. Helemaal thuis.

Af en toe krijgen we eens serieus kletsen rond onze oren. We moeten namelijk, zoals alle mensen die naar Zweden verhuizen, een personnummer zien te bemachtigen. Wij dachten heel goed voorbereid te zijn, hadden de zotste documenten in België al in drie- tot vijfvoud gekopieerd, en hielden overal mapjes van bij. (Met ‘we’ bedoel ik eigenlijk manlief, zelf ben ik iets chaotischer ingesteld. Maar ik sta achter hem. Helemaal. Dus. Echt. 🙂 )
Na onze verhuizing gingen we dus vol goede moed naar Skatteverket in onze woonplaats. Laat ik beginnen met de melding dat er aardige mensen zitten in dat kantoor. Maar aan een personnummer hebben ze ons tot op heden nog niet kunnen helpen. We lopen van hot naar her, bellen naar mensen in Uppsala, Värnamo, Linköping en Vetlanda… en komen er voorlopig niet helemaal uit. Telkens blijkt dat we een of ander papiertje missen. Vreemd genoeg kan zelfs Skatteverket zelf ons niet vertellen welk papiertje. Ach, ooit komt het goed. We doen ons best er niet te veel nachtrust voor te laten.

Gisteren kreeg ik een brief van weer een ander Skatteverket-kantoor, dat ik voorlopig geen ondernemingsnummer krijg. Want ik moet eerst, jullie raden het al, nog een extra papiertje uit België opsturen. Er staan nog troostende woorden in de brief: ‘We weten hoe vervelend dit kan zijn, dus voorlopig hoeft u ook geen belasting te betalen…’ (In het Zweeds dan, hé! 😉 ).
Vandaag kreeg ik nog een brief, van datzelfde bureau, maar van een andere persoon. Ik heb toch een nummer. En, oh ja, vanaf nu mag je belastingen betalen.
Eindelijk kan ik dus ook weer facturen gaan sturen. Joepie! 🙂

Het thuis werken bevalt me heel erg goed.
’s Ochtends om halfacht wordt Nathan opgehaald door de schoolbus, een kwartier later neemt Yun de trein, vijf minuten daarna brengen we Moseo naar school.
Acht uur.
Rust.
Koffie.
Dan ga ik aan het werk.
Op dit ogenblik schrijf ik verhalen voor twee educatieve uitgeverijen. Ik vertaal productlijsten (Engels-Nederland, Zweeds-Nederlands) voor een Zweeds bedrijf, en ik heb nog wat kleine opdrachtjes. Ook ben ik opnieuw beginnen coachen. (Meer informatie vinden jullie op http://jokeguns.wordpress.com )
Han klust hier wat af! Verlichting, meubilair… het komt allemaal in orde dankzij mijn liefste. Morgen begint hij ook aan de schuur.

De kinderen leren elke dag meer Zweeds.
Natuurlijk loopt niet alles van een leien dakje. Wat in België grrrrrr was, is dat hier vaak ook.
Maar een heleboel loopt toch al enorm lekker!

Nathan voelt zich hier thuis. Hij leest elke dag wat Zweeds. Het Zweedse eten vindt hij verrukkelijk. Zijn leerkracht en de elevassistenter zijn zeer over hem te spreken. Hij wordt uitgedaagd om nieuwe dingen te proberen. (Bij het vak slöjd bijvoorbeeld boort hij nu zélf de gaten in het hout, in plaats van doodsbang naar de boor te wijzen.) Hij is vorige week nog met zijn klas naar de film gegaan (Hero 6).
Yun wordt door haar leerkrachten erg gewaardeerd. Ze zijn onder de indruk van haar Engels, en ook haar Zweeds is op korte tijd beter geworden.  Ze tennist nu elke week in Vetlanda, en gaat hier in ons dorp naar de Scouts. Ze trekt op met een paar meisjes van haar klas, en dat gaat goed.

Daarnet hadden we een uitgebreid oudercontact over Moseo met fröken Anna. Wat een fijn gesprek was dat!
Ze feliciteerde ons met zo’n fantastisch vriendelijk en beleefd kind, én met zijn Zweedse woordenschat. Leuke binnenkomer!
Toen ik voorzichtig vroeg of hij stilzat in de klas, zei ze direct ‘af en toe een heel klein beetje’. Maar ze keek er niet zorgelijk bij. Hij is gewoon zo, vindt ze en ze ziet het als haar taak om hem zoveel mogelijk aan te moedigen om toch te doen wat hij moet doen. Als hij te veel wiebels in de benen heeft, mag hij even rondlopen. Hij is niet de enige. En als het schrijven voor verkrampte handen zorgt, mag hij even verder schrijven aan de computer. Dat is trouwens heel gewoon in Zweedse klassen.
Door de taal vindt hij nog niet zo vlot aansluiting, al is hij de laatste tijd wel vaak op het bandy-veldje te vinden. En daar lukt het goed, zowel het sporten als het contact hebben met de andere kinderen. Fröken heeft geregeld dat Moseo drie dagen per week naar de fritids mag, zodat hij in die uren kan spelen met leeftijdsgenoten, buiten de lessen om. Drie keer per week zullen we hem dus pas om halfvier ophalen, in plaats van om tien over een. Hij ziet het zelf helemaal zitten.

Drie kinderen die hun weg vinden (al blijven pubers pubers), een man die zich thuis voelt, en ik.
Het voelt vaak als een cadeautje.

11034240_10205696828320518_3504274947362408118_n