Kerst, een vakantie die plots geen vakantie meer was, thuiskomen en de Finnen

20 december vierden we Kerst. Een beetje te vroeg, zou men kunnen zeggen. Toch was het een heel bewuste keuze. Op 23 december zouden we naar België vertrekken en een paar dagen later naar Nederland, om daar de feestdagen bij familie door te brengen. Prima.
Maar ondertussen zijn we alle vijf zo thuis in Zweden, dat we toch wat verdrietig werden bij de gedachte om Kerst hier te moeten missen.
(Ik moet erbij vermelden dat Zweden echt het meest ongelooflijke Kerstland is!)

Een paar dagen voor ons feestje mocht ik meezingen met het kerstconcert van ons kerkkoor. Eerst zongen we in ons eigen dorp, Björköby. Een paar uur later herhaalden we het concert nog een keer in Nävelsjö, een dorpje dat een half uurtje van ons vandaan ligt.
(Met dank aan Ellen voor de foto, die in Björkö Kyrkan genomen is!)
12373254_423606761168930_6252157713650533787_n (1)

We vierden op 20 december Kerst zoals we dat in Nederland en België ook deden. Gewoon lekker samen. Met gourmet. Aangezien de slagers hier geen kant en klare gourmetschotels verkopen, maakten we alles zelf. Het heeft ons nog nooit zo goed gesmaakt!
De kinderen kregen ook alledrie een kerstcadeau (waar ze erg blij mee waren).

Op 23 december stapten we om kwart over vijf ’s ochtends in de auto. De reis verliep voorspoedig. We hadden verrassend weinig plaspauzes nodig. 😉
Om half negen ’s avonds stonden we voor de deur van zus Tineken en schoonbroer Filip.
Hun gastvrijheid is keer op keer hartverwarmend.
24 december gingen we aperitieven bij de meter van onze Moseo, en haar gezin. Dat hij Murielle graag ziet, is wel duidelijk. 🙂
481149_10207774282415572_6921648575298788149_n

’s Avonds vierden we Kerstavond met Tineken, Filip en de kinderen, en met mijn ouders, oma en opa Hofstade (en dat blijven ze, ook al wonen ze nu in Aalst). We hadden een heerlijk gezellige avond samen, met verrukkelijk eten, klaargemaakt door chefkok Filip, aka nonkel Pipo.

Op Kerstdag zelf was het alweer feest voor Moseo. We gingen op bezoek bij zijn beste vriend Quinten. Ze zijn al boezemvrienden sinds ze 2,5 zijn, en daar verandert 1300 km niets aan, hebben we gemerkt!
(Met dank aan Nathalie voor de foto!)
10307404_10207873465225584_598092899812271848_n

Tweede Kerstdag was de dag van het grote familiefeest in België. Ik was vooral blij dat ik na een jaar zus Marijke kon vastpakken. Dat is een straffe madam. En we hebben de voorbije maanden samen zowaar een kinderboek geschreven. Heel tof was dat. Ik hoop dat we binnenkort de cover kunnen onthullen!

Die avond zouden we na het feest nog even afscheid nemen van mijn ouders. En toen kwam er een telefoontje uit Nederland. Oma Kapelle was overleden. Oma Kapelle is een oma van Han. De superoma van onze kinderen dus. Ze mocht bijna 94 worden. De reis naar Nederland, de ochtend hierna, verliep dus in een heel andere stemming dan voorzien.
Die dag hadden we ook nog een familiefeestje met een aantal Nederlandse familieleden. Dat voelde best vreemd, in deze omstandigheden.
De eerste twee dagen sliep onze Yun bij oom Derk en tante Claudia en onze nichtjes Marloes en Annemijn. Ze heeft daar altijd een bed klaarstaan. Heel gastvrij. Wij slapen dan met onze jongens bij de ouders van Han thuis. Een regeling die prima werkt.

In plaats van op 28 december naar huis te rijden, werd dat een stuk later.
Op 2 januari was de uitvaart van oma. Natuurlijk is elk afscheid pijnlijk, maar toch had iedereen er vrede mee. Niet iedereen kan zo’n gezegende leeftijd halen. Ze heeft van haar leven genoten. Voor haar was het goed zo, en dus voor ons ook.

De dagen voor de uitvaart waren bijzonder heftig voor ons gezin. Een puber met ASS kan maar een beperkt aantal onverwachte omstandigheden aan. Het werden dus dagen vol boosheid en huilbuien. Voor deze extra dagen hadden we via Airbnb een huisje in Brouwershaven geboekt. Op die manier konden we al dat verdriet een beetje in goede banen leiden (met wisselend succes 😉 ).

Na de uitvaart reden we naar Duitsland. Daar overnachtten we in een in alle gauwte geboekt pension. De ochtend erna stapten we in de auto met maar een doel: NAAR HUIS.
Ik kreeg mijn instructies van de achterbank. Een kilometer voor de Zweedse grens, ergens op de Öresundbrug, moest er een andere CD in de CD-speler. Bij het passeren van de grens zongen de drie kinderen luidkeels mee met Måns Zelmerlöw en zijn Heroes. Het ruziemaken werd minder. En toen we na een groen Skåne de eerste sneeuw van Småland zagen, was de vreugde compleet.

Thuisgekomen bleek dat de buren ons pad hadden vrijgeschept.
Vriendin Nele had ons huisje, Källäng, in orde gemaakt voor de Finnen die het vanaf zondag geboekt hadden. Buurman Erik had hen de sleutel bezorgd. Buurvrouw Ellen had heerlijke verse oliebollen voor ons gebakken die we dezelfde avond nog konden opsmullen.
Zo thuis. Zo thuis.

En nu zijn we weer aan het werk.
Han moet donderdag een opdracht voor school inleveren. Ik moet een boel achterstallig werk inhalen.
Dat zal lukken.

Advertenties