Een boel te vertellen…

Wanneer vrienden je mailen om te vragen waarom je niet meer blogt, wordt het hoog tijd om weer eens een berichtje te posten. 😉

De tijd vliegt, ook in dit heerlijke land.
Hoe intens we ook van ons leven genieten, toch kunnen we niet altijd ontsnappen aan pijn en verdriet. Vorige maand moesten we afscheid nemen van mijn zus Marijke. Dat doet veel zeer. Nog steeds. We zagen elkaar weinig, maar we wisten van elkaar dat we er waren. Voor een dergelijk verdriet kan zelfs Zweden ons niet behoeden. We merken wel dat we, sinds we hier wonen, een hechter gezin zijn geworden. De fijne dingen delen we, de moeilijke dingen ook. We dragen elkaar, en dat voelt ongelooflijk goed.

De voorbije maand gebeurde er weer een heleboel.
Yun deed twee keer een week PRAO (praktijkstage). De eerste week werkte ze in de plaatselijke horeca. En wat deed ze dat (zoals we ook verwacht hadden 😉 ) enorm goed en gedreven. De tweede week werkte ze in de kinderopvang. Niet echt iets voor haar, hadden we op voorhand gewaarschuwd. Helaas bleken we daarin bevestigd te worden. Ze vond de kinderen wel lief, maar meer ook niet. Volgend jaar heeft ze opnieuw twee weken PRAO. Ik ben nu al benieuwd naar haar keuzes!

Nathan zit nu in zijn laatste jaar van de grundsärskolan. (Buitengewoon lager onderwijs 7-16)
In augustus gaat hij naar gymnasiesärskolan (16-20). Hij gaat dan naar het programma economie-handel. Bij het gesprek op school, eerder deze weken, deden we een erg prettige ontdekking. Nathan zit dan wel in het buitengewoon onderwijs, toch zal hij in het gymnasie een aantal uren per week les hebben met de leerlingen van het gewone gymnasie. De leerkracht van de särskolan zit dan achteraan in de klas. Als een van haar eigen leerlingen hulp nodig heeft, springt zij bij. Inclusie op topniveau, vind ik dat!

Moseo heeft nationale proef dit jaar. De kinderen hebben dat in jaar 3, 6 en 9. (Yun heeft dus volgend jaar zo’n proef.) Af en toe vertelt ons klein konijn dat hij een deel van de proef gehad heeft. ‘Ging wel goed, hoor!’ zegt hij steeds met een brede glimlach. Of dat ook zo is, moeten we nog van de juf vernemen.
Voor zijn schrijfopdracht moest hij over het onderwerp ‘water’ schrijven. Ik vroeg vol interesse wat hij dan allemaal geschreven had. Hij vertelde me vurig over een grote zee, ging toen verder met monsters, techniek enzovoort. Bezorgd vroeg ik hem of het dan wel voldoende over water ging, want dat was de opdracht. ‘Ik heb je toch verteld dat het een GROTE zee was, mama? Ik neem aan dat daar water genoeg in zit.’
Diepe zucht. Hopelijk denkt fröken Åsa er ook zo over.

Het grootste nieuws komt van Han!
Na heel wat sollicitatiebrieven (die niets opleverden) bezocht hij ook een paar speeddates van de arbetsförmedlingen, oftewel de Zweedse VDAB. Daar kon hij persoonlijk zijn cv afgeven en hier en daar een gesprek voeren. Al snel werd duidelijk dat er veel invalkrachten in de zorg werden gezocht.
Vorige week is Han dus begonnen in de hemtjänst (thuiszorg). Hij voelt zich er als een vis in het water. Zijn taken zijn gevarieerd. En zijn uren ook. Dat is weer even wennen.
We zijn blij dat hij een job gevonden heeft die hem ligt.

Ik werk stevig door. De boekvertaling waaraan ik werkte, liep vertraging op. Veel vertraging. Met verdriet is creatief zijn verdomd moeilijk, heb ik gemerkt. Stapje voor stapje probeer ik nu de achterstand in te halen. Als freelancer moet ik bovendien ook steeds vooruit denken. Wat na de boekvertalingen? Wat na de educatieve kinderboeken die ik aan het schrijven ben?
Daarom deed ik een poos geleden mee met een online test bij Netflix. Na een paar weken kreeg ik te horen dat ik naar test twee mocht. Ook die bleek goed te zijn. Deze week tekende ik mijn contract. Binnenkort mag ik dus ook gaan ondertitelen.

Volgende maand is ons vakantiehuis een schrijversresidentie. Maar daar schrijf ik later over. Te veel is te veel. 😉

 

Advertenties

2 thoughts on “Een boel te vertellen…

  1. Inderdaad gezellig en interessant om jullie leven daar op deze manier te kunnen volgen.
    Hier is het al echt voorjaar. (we zijn net weer terug uit Guadeloupe)
    en ik ben hard bezig de groententuin plantklaar te maken. De dille heb ik al gezaaid want ik dacht als dat goed groeit in de Scandinavische landen dan kan het wel een fris temperatuurtje hebben.
    Zomers is het hier gewoon te heet en te droog voor dat heerlijke kruid.
    hartelijke groet
    thea dubelaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s