Als er veel gebeurt…

dan loopt mijn hoofd soms een beetje over.

Al meer dan een jaar werk ik met SmåBUS, de vereniging die we precies een jaar geleden uit de grond stampten.
Binnen een paar dagen hebben we onze jaarvergadering. Een deel van het bestuur wordt vervangen/aangevuld, er zal lekker eten zijn en in de namiddag ook een erg fijn auteursprogramma.
Vandaag stonden we zelfs in de krant.
27972926_10214775675446022_7063615147921126102_n28276450_10214775675486023_3802768959364933659_n
Heel, heel spannend! We wonen namelijk in een klein dorpje. Wat als er niemand komt opdagen?
Mickan Thor komt vertellen. Ze is fantastisch, echt waar! En een uurtje later is Katarina von Bredow aan de beurt. Haar kennen de meeste Vlamingen en Nederlanders wel vermoed ik. En anders: haast je naar de bibliotheek. De vertalingen van haar boeken verschenen bij Lemniscaat!

Die spanning over komende zaterdag, daar schaam ik me sinds gisteren een beetje over. Wat je op de hierboven staande foto’s niet kunt zien, is het bericht dat er net onder verscheen. Het gaat over de moord op een meisje van 21, bij ons in Vetlanda. Tot vorige herfst zat ze bij Nathan op school, in het buitengewoon onderwijs. Een lief maar kwetsbaar meisje. En nu is ze dood! Terwijl ik me druk maak over SmåBUS, wordt op school een stiltehoek ingericht, met plaats om te rouwen. Ik ben geschokt. Het zou niet mogelijk mogen zijn. Ik kende haar en haar zus (die zwaargewond is) niet, maar kan sinds gisteren alleen nog maar denken aan de ouders die dit vreselijke nieuws te horen kregen.

Toch moeten we verder, willen we verder. De dag plukken, het leven leven, blij zijn met elke sneeuwvlok (en ze blijven hier maar vallen, dus dat lukt wel.)
Moseo doet vandaag mee aan de olympische winterspelen op school.
Yun stelt vast dat onze moeder-dochter-dagen in Stockholm eigenlijk wel veel leuker waren dan naar school gaan.
Nathan pakt de draad weer op, geniet van zijn voorlopig nog erg beschermde leventje.
En Han?
Die doet nu zijn laatste maand stage. Hij legt verbanden aan, verzorgt wonden en verheugt zich er al op dat hij mag leren bloed prikken. (Echt! Wie mijn schat al langer dan vandaag kent, weet dat dit behoorlijk spectaculair is. Tot een paar jaar geleden ging hij zelfs bij het horen van een medische mop van zijn stokje!)
Na zijn stage moet hij nog één vak afleggen en een scriptie inleveren. Daarna kan hij vast aan het werk. Ik ben zo fier als een gieter!

Dus ja, ik ben bloednerveus, bang dat er zaterdag niemand komt.
Ik heb slapeloze nachten over van alles en nog wat, en ook over het SmåBUS festival.
Dat mag.
Maar ondertussen stuur ik stilletjes heel veel liefde naar de mensen die met veel verdriet verder moeten. Het helpt misschien niet, maar het kan ook geen kwaad.

X

 

 

Advertenties

One thought on “Als er veel gebeurt…

  1. je mag niet denken aan al dat kwaad op deze wereld want dan word je gek maar denken aan de mensen die slachtoffer zijn van dat kwaad is zeker goed! Ik stuur ook warme gedachten! Lang geleden dat ik nog iets van je gelezen had, ik haal de schade nu in, heb mijn Vallenvagen15 blog verhuisd van Seniorennet naar WordPress. Wil je die ook graag lezen druk dan graag op het knopje “volgen”. Groetjes Ann

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s