Kerst

DSC_0045.JPG

Bijna een jaar wonen we hier nu. De maanden zijn voorbij gevlogen. Een schooljaar werd afgesloten, een nieuw schooljaar werd begonnen. En nu is het bijna Kerst.
De voorbije maanden gebeurde er weinig en veel. We zijn hier thuis, sommige dingen worden heel gewoon, en dat vinden we eerlijk gezegd heerlijk.

Moseo gaat elke woensdagavond naar de pingis. Pingis is pingpong. Voor een kereltje met een niet zo denderende motoriek is pingpong een hele uitdaging. Maar zoals bij zo veel dingen, geldt ook hier: motivatie is het halve werk. En gemotiveerd is hij!
Elke week heeft hij op school hoornles. Hij oefent vlijtig, al durft hij wel eens een dagje over te slaan, als we er niet op letten. 😉 Ik vind het nog steeds een wonder dat hij uit dit mooie instrument klank kan halen. Mij lukt het niet.

Maandag was Moseo Pepparkaksgubbe (peperkoekenmannetje) in de Luciatåg, hier in Björkö Kyrkan. Wat deed hij het goed! Alle kinderen zongen met vuur. Het was een bijzondere belevenis.

Yun gaat meestal op een ontspannen manier naar school. Behalve als er proeven zijn. Dan flipflapt ze door het huis, siddert en beeft, kondigt aan dat ze een F zal halen en slaat wel eens met een deur te veel.
Eindresultaat van de hösttermin: goeie resultaten. Geen F. Wij wisten dat al. Gelukkig gelooft zij het nu ook. We zijn zo fier op haar!
Ze is nog op zoek naar een sport die haar ligt. Het tennissen viel haar hier niet zo mee. Daarna ging ze een paar keer mee naar de pingis. Maar ook dat beviel niet. We zullen zien wat het nieuwe jaar brengt.

Ook Yun zong op maandag Lucia, maar dan samen met haar schoolkoor en de koren van twee andere scholen. Jammer genoeg konden we dus niet allebei alles horen. Han ging naar Yun luisteren en hoorde dat het goed was. Ik ging met Nathan naar Moseo luisteren.

Nathan heeft de tijd van zijn leven. Hij heeft de rust van zijn vertrouwde klasje, de leerkrachten, de warmte en de bescherming. Tegelijk krijgt hij ook elke week extra matte (wiskunde) en engelska (Engels), zodat hij volgend schooljaar een niveau hoger kan instromen. Er wordt een beroep gedaan op zijn kunnen, en hij groeit ervan. (Geestelijk én lichamelijk, onze beer is de 1.90 gepasseerd!)
In het nieuwe jaar willen we ook wat meer gaan inzetten op zijn vrijetijdsbesteding. Zoals bij veel kinderen en jongeren met autisme is dat voor Nathan lastig.

Han en ik waren begonnen met school. Ondertussen ben ik daar weer mee gestopt. Als kostwinner is het te belangrijk om me op het werk te focussen. Ik kon het studeren er simpelweg niet bij hebben.
Han doet het schitterend. Hij studeert Zweeds en maatschappijleer, en begint in januari zelfs aan een module boekhouden. Bovendien houdt hij nauwgezet mijn boekhouding bij. Zalig is dat!
De voorbije maand heeft hij nog heel veel snoeiwerk in de tuin gedaan. Het grasmaaien is voorlopig voorbij, al wil het ook hier nog niet echt winteren.
Ik heb het druk. Als freelancer ben ik blij met elke nieuwe opdracht. (Nu ja, met bijna elke nieuwe opdracht 😉 ) en besef ik dat het soms erg veel is (zoals nu!), en dat er ook weer een tijd van te weinig kan komen. Ik mag een erg mooie reeks boeken vertalen, schrijf daarnaast ook nog een boel leesboekjes voor een educatieve reeks en begeleid een heel fijne auteur bij het schrijven van haar debuutroman. Bovendien coach ik online een aantal schrijfcursisten.

Ons vakantiehuis, Källäng, raakt al aardig volgeboekt voor volgende zomer. Wie wil boeken, moet dus snel zijn, zeker in schoolvakanties. Buiten de schoolvakanties is er nog veel mogelijk.

Het is goed hier.
We genieten van Zweden, van elkaar, van de rust die we alle vijf zo nodig hebben.
Zaterdag zing ik met ons kerkkoor Julkonsert.
Zondag vieren we, lekker onder ons, al een beetje Kerst.

De herfst is een cadeautje

Wat is het hier prachtig! We worden de laatste tijd vaak verwend met temperaturen van 2 tot 12 graden, een helderblauwe hemel, weinig regen, een zee van blaadjes in de mooiste kleuren…
Het is onze eerste herfst in Zweden, en we genieten er met volle teugen van.

DSC_0057 DSC_0058 DSC_0069

De kinderen hebben de eerste twee maanden van het nieuwe schooljaar alweer achter de rug. Op dit moment genieten ze van de herfstvakantie, höstlov, hier ook läslov genoemd. Als je een vakantie een leesvakantie noemt, ben je pas echt leesbevorderend bezig. Dat is iets waar ik heel blij van kan worden.
Nathan gaat als een trein. Hij heeft een wat hoger leerniveau dan zijn klasgenoten. Volgend jaar gaat hij als enige van zijn klas naar gymnasiesärskolan. Daarom krijgt hij nu elke week extra matte (wiskunde), zodat hij goed voorbereid is. Hij zegt dat het zijn favoriete vak is. Dat heeft hij overduidelijk van zijn vader! 😉
Natuurlijk is hier ook de nodige bureaucratie. De diagnose van Nathan moet herbekeken worden, we rennen van hot naar her voor gesprekken met psychologen, sociale diensten enzovoort. We nemen het er met plezier bij. Ons Zweeds wordt er beter van, de meeste mensen zijn ongelooflijk vriendelijk, en onze zoon wordt nog beter omkaderd.
Yun doet het hier ongelooflijk goed. Ze studeert, sport, gaat naar de Scouts en praat sneller Zweeds dan haar schaduw.
De ruimte hier, het doet haar en het hele gezin deugd.
Moseo was de enige die tot voor kort wat worstelde. Hij maakt niet snel vrienden, maar de vrienden die hij heeft, zijn er voor het leven, hebben we de indruk. Nu ook hij goed Zweeds praat en begrijpt, groeien zijn sociale contacten. Vorige week had hij voor het eerst een vriendje van school op bezoek.
Wat hebben ze genoten, die twee gekke jongens! Ze bouwden kastelen met lego, speelden (te lang natuurlijk) op de Wii en bakten pannenkoeken. Binnenkort is Moseo jarig. We weten wie er zeker op zijn feestje mag komen.
11074724_10207417384373344_2288275291821597747_n

Han is meer en meer Johannes. Iedereen noemt hem hier zo, dus het begint te wennen. 😉
We zijn vaak met z’n tweetjes thuis. Zalig.
Thuis werken is op deze manier echt fantastisch. Jarenlang heb ik ervan gedroomd om van mijn pen te kunnen leven. En hier kan dat.
Op dit ogenblik ben ik bezig met een hele reeks kinderboeken in opdracht. Ik mag bovendien een erg mooie boekenreeks vertalen, coach meerdere auteurs en begeleid manuscripten.
En gisteren kon ik eindelijk een nieuw project bekendmaken:
12189406_10207441940387229_2497965638933134697_o
Han is ondertussen de rots in de branding. Het huishouden loopt op rolletjes, mijn boekhouding is in orde, de kinderen zijn dolgelukkig met ouders die zo vaak thuis zijn, en een papa die met alles helpt.
Dat zal vanaf volgende week een klein beetje anders worden.
Han en ik beginnen namelijk Svenska som andraspråk. Voor mij is dat een avondje per week. Han vliegt erin met 3 dagdelen en een avond. Dat wordt studeren!

Efficiëntie voor angsthazen: mammografie per brief

Zweden neemt zijn onderdanen af en toe prettig aan het handje.
Niet iedereen vindt dat fijn. Ik eigenlijk best wel.

Jarenlang had ik het al uitgesteld, voor mij uitgeschoven, excuses gezocht én gevonden. Het resultaat was dat ik keer op keer ontsnapte aan de door mij zo gevreesde mammografie. Niet slim, ik weet het en heb het altijd geweten! Ik werd 40, 41, 42, 43 en bleef vurig wachten op de ontwikkeling van testen die pijnloos zijn. Ondertussen zat ik ook wel met de bibbers. Want hoe idioot is dat nu, zo oud worden en schrik hebben voor een stom onderzoek.

En toen verhuisden we naar Zweden. En ik werd 44.
We rolden het Zweedse zorgsysteem in. Geen pardon.
Vorige maand zat er een brief in onze brievenbus. Of ik op dag X, op uur Y, naar onderzoekscentrum Z wilde komen. Want precies op die dag, op dat uur, werd ik verwacht voor een mammografie.
Weigeren was mogelijk hoor, maar er stond nog net niet bij dat je dan echt een rund bent, dus ging ik natuurlijk toch.
Met trillende benen. Misselijk van schrik. (Geen heldenbloed, dat staat onherroepelijk vast)

En zal ik nu eens iets vertellen?
Het was helemaal niet zo erg!
Naar de tandarts gaan is pijnlijker, zelfs al is het een heel goeie tandarts. 😉

Conclusie?
Zweden is gemaakt voor angsthazen van mijn kaliber.
Voor wie ook bang is voor zo’n onderzoek:  nergens voor nodig!

Binnen twee jaar krijg ik weer zo’n ‘uitnodiging’ in de brievenbus. Waarschijnlijk zal ik opnieuw bang zijn. Tot ik mijn eigen blogje lees. Hoop ik. 😉

Update in schuifkes: deel 2!

Het schooljaar is weer volop bezig. Er valt zoveel te vertellen. En dan kom ik nog aanzetten met de laatste vakantieberichten, aiaiai.

De maand augustus was er een van schitterend weer, nieuwe ontdekkingen en zalig genieten.
De laatste week voor de school opnieuw begon, mocht Moseo naar een voetbalkampje. Heel erg handig, aangezien het voetbalveld aan het eind van onze straat ligt.
Bijna alle kinderen van het dorp deden mee. Jongens en meisjes, klein en net wat groter (tot 12 à 13 jaar), straffe sjotters en wat minder stoere talenten… Maar iedereen genoot!
De leiding was top, het eten tussen de middag heerlijk.
Elk kind kreeg op de eerste dag een eigen drinkfles, een voetbalshirt en een voetbal. Een echte.
Ik laat jullie graag meegenieten van een paar sfeerbeelden. 🙂

DSC_0051 DSC_0049 DSC_0070 DSC_0053 DSC_0059

Op datzelfde voetbalkampje ontdekten we dat de outfit van Moseo toch niet echt compleet was. Scheenbeschermers, ik zeg het u, dat is een woord dat in onze woordenschat niet dagelijks voorkomt.
Gelukkig kon Moseo de eerste dag scheenbeschermers lenen. En vanaf dag twee had hij zijn eigen scheenbeschermers (jaja, ik gebruik het woord extra vaak, compensatie noemen ze dat 😉 ) dankzij een vriendelijke vrouw uit ons dorp. Haar jongste zoon had nog een paar op overschot. Nogmaals bedankt Joke! (Inderdaad, nog een Joke, en dat in zo’n klein dorp).
Van de scheenbeschermers naar ons volgende avontuur is maar een kleine stap.
Joke en haar man Lennart vissen namelijk op kreeften, bij ons in het Nömmen.
We mochten een ochtend mee het water op.
Eerst ging Han met de twee pubers de boot in 😉 .
Daarna mochten Moseo en ik mee.
Wat heeft ons klein konijn genoten, genoten, genoten!
Hij mocht de boot zelfs mee helpen besturen.
De foto’s spreken voor zich.

DSC_0049 DSC_0065 DSC_0077 DSC_0084 DSC_0093 DSC_0102

De vakantie was de moeite waard, dat kan ik jullie wel vertellen!

Alweer lang geleden! Update in schuifkes. Deel 1 dus. :)

Zo gaat dat dan.
De zomer vliegt in sneltreinvaart voorbij.
Er gebeurt een heleboel.

Voor twee uitgeverijen schrijf ik op dit moment verhalen voor beginnende lezers. Veel verhalen. Om die verhalen te kunnen schrijven, heb ik rust nodig. Zomervakantie, gezin met kinderen, rust… prrrrt! Dat was behoorlijk lastig dus. Toch heb ik stevig doorgewerkt. Heel wat verhalen zijn al geschreven en goedgekeurd.

De vakantie is nu voorbij. De kinderen zijn weer naar school.
Ik heb enorm genoten van het thuis zijn, van ons gezin, van de zon.

Hieronder lezen/zien jullie wat er zoal gebeurd is.

VERJAARDAG VAN MIJN LIEF

Han is dol op treinen. Voor zijn verjaardag gingen we dan ook naar het treinmuseum van Nässjö. Met de trein. 🙂
De sfeer zat er goed in. Wat was het heerlijk om met ons hele gezin op stap te gaan.
(Het idee voor deze uitstap kwam van onze Yun!)

DSC_0045 DSC_0047 DSC_0064 DSC_0079 DSC_0110 DSC_0123

EERSTE GASTEN IN KÄLLÄNG

De dag kwam al snel dat we de eerste gasten voor ons nieuwe huisje mochten verwelkomen.
Niet zomaar gasten. Lieve familie uit Amsterdam!
Wat heerlijk dat ze hier konden zijn.
We hebben ervan genoten.

DSC_0053 DSC_0057

BEZOEK VAN MIJN OUDERS

En toen gebeurde waar we al een hele poos op gehoopt hadden.
Mijn ouders reden Björköby binnen.
Bijzonder hoor!
80+, met benen die niet meer zo goed meewillen…
Maar dankzij zus Tineken en schoonbroer Filip lukte het toch.

Het werd een week om nooit te vergeten.
We lieten hen de omgeving zin, genoten van een heerlijke middag bij het meer, dronken koffie in Lennarts Konditori in Eksjö en hadden het allemaal erg naar onze zin.
Mijn ouders leerden ons nieuw thuisland kennen en zagen dat het goed was. 🙂
Dat maakte het afscheid er niet makkelijker op.

’t Was een fijne tijd!

DSC_0076 DSC_0077 DSC_0054 DSC_0056 DSC_0057 DSC_0053 DSC_0061 DSC_0075 DSC_0049 DSC_0050 DSC_0064 11846610_10206929009364274_7874371680485508654_n

En was de vakantie toen voorbij?
Dat zal in de volgende update te lezen zijn. 🙂

Kram,
Joke

De zomer en zo

Zomervakantie is geen synoniem voor rust. Oh nee!
De kinderen zijn al een maand vrij van school. Vervelen doen ze zich nog niet, al blijven ze verdacht lang op de bank hangen in pyjama.

De voorbije weken reisden we voor het eerst terug naar Nederland en België. Erg vreemd was dat. Ik geef het toe, ik had er helemaal geen zin in. De zin kwam ook niet toen we er waren. Voor mij is het een heel bijzondere ervaring: ergens zo erg thuis zijn dat je er niet weg wil. Maar we gingen natuurlijk toch.
Het was niet allemaal kommer en kwel, hoor.
De fijne dingen: we zagen eindelijk mijn ouders terug (en ik maakte een selfie met mijn mama)
11403484_10206636053280555_7923958607166167162_n

We mochten logeren bij zus Tineken en schone broer Pipo
11703063_10206646330457478_2533735227263153493_n

We ontmoetten vrienden die we al een hele poos niet meer gezien hadden, en zelfs een klein vriendinnetje dat we nog nooit gezien hadden. 🙂
11709703_10206913498505954_405200719104604838_o
Onze twee pubers gingen op OD en hadden het alweer heel erg naar hun zin.
Moseo ging uit logeren, bij zijn beste vriend Quinten, bij zijn meter Murielle…

We aten frieten (uit het frietkot natuurlijk 😉 ), prinsessenboontjes, Tieltse stoverij en ander lekkers.

In Nederland vierden we bovendien het 75-jarig huwelijk van oma en opa Kapelle.
Het werd een heel fijn feest!
DSC_0060 DSC_0092 DSC_0097 DSC_0088

En toen mochten we terug naar huis.
Daar waren we blij om, alle vijf.

Een paar dagen na onze thuiskomst kregen we de sleutels van ons nieuwe huis, het huis dat we vanaf nu verhuren.
(Zie het vorige blogbericht)
Spontaan zakken we niet te vaak af naar het zuiden, dat lijkt me nu wel duidelijk. Maar jullie zijn welkom in het noorden. 🙂

Een bijzondere avond

Deze avond werden we met het hele gezin verwacht bij de Hembygdsgård van ons dorp. We waren er niet alleen.
Alle leden van Björkö UV Scout waren aanwezig.

Zoals aan het eind van elk schooljaar werden ook nu een paar nieuwe leden ingewijd. Daar wilden we natuurlijk erg graag bij zijn, want:

Moseo werd, samen met klasgenoot Edvin, UV scout.
Yun werd, samen met jaargenoot Olivia, ledarscout.

Het ging er allemaal officieel aan toe.
Moseo en Edvin legden de UV Scout-belofte af. Toen kregen ze eerst hun ‘snodd’, een rood koord. Daarna werd hen een klein bijbeltje overhandigd.
De jongens keken er gepast ernstig bij. 🙂
Er was een toespraak en muziek. De sfeer zat er goed in.

DSC_0065

 

 

DSC_0068

 

Daarna waren Yun en Olivia aan de beurt.
Als ledarscouts kregen zij een blauw koord.

DSC_0069

Na het officiële gedeelte was er de onvermijdelijke Zweedse gril en fika. 🙂  Iedereen had wat worstjes meegebracht. Aangezien het precies op dat ogenblik stopte met regenen, konden we buiten barbecuen.

DSC_0084 DSC_0094

 

Er werd nog wat gekletst, gespeeld en gek gedaan.
En toen was het hoog tijd om naar huis te gaan. Morgen is het gewoon een schooldag, en de wekker toont geen geduld!

DSC_0090 DSC_0091 DSC_0092

 

 

DSC_0096 DSC_0097

 

 

Trots, trots, trots!

Vandaag werden we al om kwart voor tien op de school van Nathan verwacht. Samen met alle andere kinderen van de särskola (buitengewoon onderwijs) deed hij mee aan een voorstelling. Nu ja, meedoen, dat wilde hij in eerste instantie helemaal niet. Zo is onze Nathan nu eenmaal. Is er publiek, dan haakt hij af.
Maar in de loop van de voorbereidingen had Oscar, een leerlingenbegeleider, hem zover gekregen dat hij mee wilde helpen aan het onthaal.
Toen we aankwamen, zagen we Nathan al in de deuropening staan. Samen met Oscar heette hij iedereen die de aula binnenstapte van harte welkom. En wat deed hij het goed!
DSC_0054
Wie onze oudste zoon een beetje kent, ontdekt op de foto nog iets bijzonders: hij heeft een, weliswaar geleende maar toch, kostuumvest aan. Mét knopen! Na 15 knooploze jaren is dat spectaculair. (Nathan heeft me daarnet wel laten weten dat dit eenmalig was. 😉 )

Toen volgde een opeenvolging van voornamelijk Zweedse liedjes. We kregen ze in de originele versie te zien en te horen op een groot scherm. En voor dat scherm playbackten leerlingen, uitgedost in hun mooiste outfits, de nummers.
Het enthousiasme was groot. Jong en oud klapte mee. Er werd hier en daar een traantje weggepinkt, want mensenlief, hoe heerlijk is het om onze bijzondere kinderen zo te zien genieten.
De liedjes moesten natuurlijk wel aangekondigd worden. En wie deed dat? Nathan! In vloeiend Zweeds. Natuurlijk was hij zenuwachtig. Maar wat zijn we trots op hem! Een gigantische overwinning op zichzelf.
DSC_0068

Toen alle liedjes gespeeld, gezongen en gedanst waren, weerklonk een enorm applaus. Er kwam een bisnummer waarbij de zaal uit zijn dak ging.
En toen kwam de apetrotse rector op het podium.
Hij overhandigde elke leerling een prachtige rode roos. Ze kregen er ook allemaal een kram (knuffel) bij.
DSC_0085

Nathan is moe van alle indrukken.
Maar hij is ook trots op zichzelf. En wij op hem! 🙂

Papierwerk, aprilse grillen en Astrid…

Eindelijk viel de envelop in onze brievenbus.
5 vellen papier.
Een personnummer voor elk van ons.
Het gejuich was tot bij de buren te horen!
Achteraf bekeken viel het allemaal nog mee. In januari het papierwerk indienen, in april de registratie rond. Geen volle drie maanden.
Tijdens die drie maanden waren we officieel nergens thuis. Veel last hebben we daar niet van gehad. De kinderen mochten gewoon naar school, naar fritids, naar scouts, naar tennis… Kafka deed zijn uiterste best om ons eronder te krijgen, maar de Zweedse maatschappij is te menselijk om zich daar veel van aan te trekken.

We hadden in januari al afgesproken dat we het ontvangen van de felbegeerde envelop zouden vieren in Astrid Lindgrens Näs. En dat deden we vandaag!
Op zondag kun je er heerlijk brunchen.
De foto’s zeggen het beter dan woorden kunnen doen. 🙂

10955409_10206064309587320_5038161750057526045_n 11149568_10206064310067332_3152039547576430676_n 11156343_10206064310827351_876799937404393719_n 11156232_10206064311387365_3754300332296553376_n 11150300_10206064311827376_9211692837354997645_n 11167950_10206064312347389_2545304992294034091_n

Na de verrukkelijke maaltijd speelden de kinderen nog even buiten.

11150187_10206064690636846_5785290079672807183_n 11149247_10206064688356789_9159381526344813423_n 11150217_10206064688516793_2009470644167947474_n

Op de terugweg passeerden we bij het kerkhof van Vimmerby. Ik wilde graag nog even op bezoek gaan bij mijn grootste voorbeeld. Op haar grafsteen lag een klein, wit keitje. ‘Du och jag’ stond erop. ‘Jij en ik’. Ze blijft velen raken.

11165231_10206064474191435_5819163607867348090_n

Vandaag genieten we. Van de zon. Van elkaar.
Morgen moet er weer gewoon gewerkt worden.
De deadlines liggen waar ze liggen.
Han regelt de administratieve rompslomp en doet dat goed en zonder veel stress. Zelfs de boekhouder was onder de indruk van zijn werk. En ik schrijf, vertaal, redigeer en staar door het raam. Dat laatste is een essentieel en zwaar onderschat onderdeel van het schrijverschap. 😉

Moseo rekent, Yun vindt fysica stiekem best een beetje leuk (en nu maar hopen dat ze dit niet leest 🙂 🙂 ) en Nathan stelt zijn huiswerk maar weer eens een dagje uit, omdat hij morgen toch geen school heeft, net als zijn broer en zus.

En waar we verder nog mee bezig zijn?
We hebben deze week een nieuwe auto besteld. De oude moeten we op de een of andere (liefst legale 😉 ) manier kwijt zien te raken. Hem hier nog registreren kost geld en energie. Daar beginnen we liever niet meer aan.

Het leven krijgt hier een heel eigen ritme.
Fijn is dat.